Da Jules 18 & Squall   Leave a comment

DSCF1141Soms vertelt Zij me verhalen. “Tegen wie praat je ?” vraagt Hij dan. “Tegen de kat” antwoordt ze dan. Ze vertelt me verhalen als ik naast haar zit, op de rand van de bank, waar ik met dichtgeknepen ogen vogels bestudeer. Ik wil ornitholoog worden. Daarom toon ik veel vogel belanstelling. Als ik verdorie wat jonger was zou ik me toch lekker laten gaan en ze vangen. Heb dat één keer gedaan. Zij werd boos en pakte de vogel af. Hij leefde nog en ze gooide hem hoog in de lucht. Even later hoorden we de buurvrouw krijsen : Er ligt een dode vogel in mijn plantenbak en zijn kop is er half af. Toch maar een dagje onder tafel gezeten. Kreeg woeste blikken en een snauw : “als je ooit een dode vogel op mijn hoofdkussen legt, kom je nooit meer in de slaapkamer”. Ik heb geen vogel meer aangeraakt. Vlinders kan ik nog niet weerstaan. Die fladderdingen maken me gek. Ze kocht een nepvlinder om me af te leiden. Die vloog op zonne-energie. Niet lang. Haha. Was niet lekker. Chemisch smaakje eraan. Ik heb ook een paar dagen licht gegeven. Grapje. Ben niet gek hoor. Vorige week nog met een verse vlinder aan komen draven. Hij was net geboord (uit een rups geboord). Zij heeft hem afgepakt en los gelaten (het is hier bijna een gevangenis, mag niks).

Haar Oma en Opa hadden katten. Oma verfde bij hoogtijdagen de neusjes van haar katten met roze nagellak. Die vonden dit blijkbaar niet erg want ze liepen een week met hun neus in de lucht. Kattenvoer was nog niet uitgevonden. Ze katten aten muizen en kregen melk en brood (brrrrrrrrrr……….. !). En vrijdag een vissenkop van de visboer. Oma zat een hele avond met de poezen te krollen. Maar als het uur der bedtijd aanbrak ging de deur open, gaf Opa een kort commando : ‘naar de schuur” en weg waren ze. In de kuikenperiode, net voor Pasen, toen er een 1000-tal kuikentjes tot legkip werden opgegroeid, zat mijn dienares meer (met de katten) in het kuikenshok dan in de woonkamer. Ze maakte daar haar huiswerk. Ik ben toch blij in een wat modernere tijd te zijn opgegroeid. Zelf hebben ze hier ook eens kuikens uitgebroed. Niet zelf maar in de broedstoof. Dan zaten ze tot vroeg in de morgen naar een kuiken te kijken wat uit het ei kwam. Ik ook. Het ei begon eerst een beetje te schudden. Er kwam een barstje in, dat steeds groter werd. Uren later stond er en hartstikke lelijk nat mormel voor mijn neus. Die 2 hier werden helemaal uitgelaten omdat het lelijk ding op 2 poten stond. Na ongeveer een uur begon het tot mijn verbazing een beetje toonbaar te worden. Er groeide opeens dons op. Dan mocht het kuiken uit de broedstoof en verhuisde naar een kartonnen doos met een warmte lamp er boven. Zij legde er een rooster van de oven boven op, omdat ze bang was dat ik die gele bollen zou opeten. Echt niet. Die malloten waren nog geen uur oud en begonnen al te scharrelen en te eten en te drinken. Bij mooi weer mochten ze naar buiten in een wasmand. Dan waakte ik en joeg alle katten weg. Vriend of niet. Niemand mocht in de buurt van mijn nest kuikens komen. Waren van Mij. De eerste keer hadden ze 9 kuikens uit 20 eieren. De tweede keer 18 uit 20. Er werd een kippenren gemaakt. Waar ik vaak in sliep. Er kwam een haan. Die had nog nooit een kip gezien en was ook niet op slag verliefd. Nee, deze vluchtte onder een struik. De kippen waren inmiddels volwassen en legden iedere dag verse eitjes. Enfin, ze gingen op vakantie en bij terugkomst was de tuin kaal. Ze waren uitgebroken. Toen werd het hoogzomer en 20 kippen (ze hadden er al 2) begonnen voor een flinke boerderij geur te zorgen. Ze zijn op een dag weggebracht naar vrienden die een enorme boerderij hadden waar de kippen overdag allemaal los in de weide mochten lopen. Mis ze best wel, mijn kuikens en mijn kippen.

Wie weet gaan ze nog eens broeden. Denk het niet, want hij is van de schuur een mancave aan het maken. Geeft het niet toe maar is zo. Alle tekenen aan de wand. Lukt nog niet helemaal want de helft staat nog vol met uitheemse planten. Die moest ze per se meenemen van verre landen. Die olijfbomen liggen haar nauw aan het hart. En haar strylicia daar mag ik niet in plassen. Laat staan wat anders in doen. Deze komt van de Canarische eilanden en was maar een potlood hoog. Nu meer dan een meter. Maar overwinteren binnen. Bloeien zal de struik niet. Daarom koopt ze nepperds bij Xenos. Mensen weten niet wat ze zien in de voortuin. Zelfs ik weet dat je deze gewassen niet moet meenemen naar huis. Maar ze kan het niet laten. Zij kwam ooit eens thuis, had ik 2 weken alleen thuis gezeten, van vakantie met een zeldzaam Geelbloemig Bergplantje. Voor ik aandacht kreeg zat ze dat plantje al in een pot te stoppen. Nee, ik lieg, ik wilde geen aandacht. Ik was boos. Want de buurman had voor me gezorgd. Lieve buurman, maar ik mag niet in zijn bed. Zat aan dat plantje te ruiken. Achter mijn oren te krabben, staart te likken. Ik herkende het luchtje van de plant. En opeens schoot het me te binnen : die groeien hier aan de oevers van de Schelde.

Tina1Een paar weken terug was hier een vriendin van de twee aan het logeren. Ze rook naar heel ver weg, naar Indianen, sneeuw, ijs, watervallen en meren. Naar de oorspong van de Cajuns (allons a Hamilton en niet naar LaFayette). Ze vertelde over haar kat Squall. Direct een vriendschapsverzoek gestuurd. Moet er in Tengels tegen miauwen. In het Noorden van haar land spreekt men Frans. Waar Squall woont Engels. Ze woont op een steenworp van de Niagara waterval. En ze is mooi zo mooi. Helemaal verliefd op Squall.

Squall is bijna 8 lentejaren en eigenlijk de poes van de kleindochter. Haar naam betekent : “Een korte maar felle regenbui met harde wind. Komt voor in kleine gebieden en reist met hoge snelheid”. Daarom ruik ik sneeuw en ijs en nog veel meer. Ik ruik de wind aan de oevers van de grote meren. Squall houdt veel van kleindochter maar oma geeft haar te eten en is uiteraard haar grootste vriendin. Want degene die je voederen en laven moet je te vriend houden zelfs al ben je een kat. Squall vindt het niet leuk als Vriendin weggaat. Helemaal niet als ze oceaan oversteekt. Zelfs al is dit met een vliegtuig. Laat zich niet zien bij thuiskomst.

Squall is een babbelaar al vanaf klein kitten, babbelt de hele dag. En ze ze holt door het huis, klimt op de rug van banken en stoelen, een wervelwind. Vriendin spaart olifantjes. Squall steelt olifantjes. Verstopt ze in alle hoeken van de kamer en de hele kleintjes van 3 cm begraaft ze in een grote plantenpot. Duurde tot het verpotten van de plant voor de olifant boven zand kwam. Squall leent hun brillen. En verstopt deze tussen het kussen en de arm van de bank, netjes opgevouwen. Denk dat Squall een brilletje wil. Want op een dag kwam ze van de trap naar beneden met de bril van vriendin haar man in de mond !

tina2Met Squall praat ik elke dag even. Kan mooi. Want Zij slaapt als als Squall nog wakker is. Er zit 6 uur tijdsverschil tussen ons. Dus als Zij om middernacht gaat slapen, is het pas etenstijd voor mijn vriendinnetje. Tjeemie krijg ik ook alweer honger van. Ga wat brokken eten.

Posted 7 april 2017 by Muwari in Kattebelletjes zonder n

Da Jules 17 Tommy en de Kabouter   Leave a comment

Weer een fotoablum. Mooi dat één foto meer zegt dan 1000 woorden. Maar als ik enkel foto’s plaats, snapt geen niemand waar ik het over heb.

Sinds ik me vorig jaar op de social media heb gestort, heb ik niet alleen maar vriendjes in de buurt om mee te spelen en te kletsen. Ik krijg vriendschapsverzoekjes van overal. En één voor één zullen ze de revue passeren. Ze komen allemaal in mijn feestboekje. Bea, Tiny, Martje, Ik mag geen echte namen noemen zegt Zij, behalve als ik foto’s van iemand gebruik, dan moet het.

Daarnet stond Fredje weer aan de voordeur te miauwen. Dit betekent dat hij naar zijn huis wil. Zodra Zij de voordeur open maakt sprint hij naar zijn huis. Verwend ? Wel nee. Zelfs de hond blaft niet meer als Zij daar naar binnen waait. Weet ondertussen die komt niet inbreken. Ze brengt die rooien naar huis.
Zaterdag werd die ellendige klok weer verzet. Nu heb ik om 16.00 uur al honger. Zij wil niet om 18.00 uur eten is pas 17.00 zegt ze. Waarom staat ze dan op om 6.30 ??? Ze was een uur mis en wil snel van de jetlag af.

Eerder deze week een kleine crisis hier zonder FB. De voordeur was niet goed dicht, het was al donker en ik, zwart als de nacht, mag dan niet naar buiten. Ik was weggelopen. Zij zag het niet en ben heerlijk even van de sterrenhemel in het donker gaan genieten. Stormt ze in volledige paniek naar buiten, voor het slapengaan net voor middernacht. Ziet ze me onder een struik zitten. Ik schrok me wild en ging onder de brulmachine zitten. Komt ze me belagen vanaf de straatkant. Ik ken de weg hier niet, maar binnen brandt licht. Naar binnen gevlucht. 2 Dagen in mijn kattenmand gelegen, nahijgen van alle emoties. Ze noemt me sinds die dag Oortjes. Oortjes ? Ik heet Julius Feles Bardoulo. Geen Oortjes. Wacht even. Ze ziet mijn oortjes en is dan helemaal happy. Ik geloof die voordeur maar te mijden. Stel dat ik wegsluip, naar ergens waar het spannend is. En ze gaan slapen………… Dan kan ik niet meer naar uus. Alle poorten dicht en ik kan er niet meer overheen klimmen. 😦 Jullie denken allemaal dat een kat een heerlijk leven heeft. Hier is altijd wat te doen. Slechte week gehad. Echt, helemaal uit mijn doen. Ik begin me te realiseren dat de koeien van de melk zijn en kippen van leg. Daarom ga ik even mijmeren over vroeger.

Een paar jaar geleden waren ze alletwee bezeten van het jagen op kabouters. Ging mijn kattenverstand te boven. In het kort :
Ze riep opeens : “Kabouter is on-line”. Waarop ze alletwee verwoed op de computer begonnen te tokkelen en vraagstukken mbt van alles en nog wat zaten op te lossen. Een van de twee riep dan “ik weet het !” Dan spurtte een van de twee naar de auto met een ouderwetse mobiel (soms rond middernacht) om terug thuis te komen met of zonder kabouter. Ze waren niet alleen. Het was soms een complete klopjacht en vooral in donkere uurtjes langs de Knapzakweg bij de Reuzenhoek vonden hilarische taferelen plaats. Zo ook bij de kinderboerderij waar alle dieren rond middernacht wakker werden van alle mutsen die met zaklampen rondliepen. Vreemden begonnen te op te bellen omdat ze mee wilden zoeken. Vriendschappen werden gesloten. Maar tijdens de speurtochten was het ieder voor zich en uiterste concentratie. Zij heeft er zelfs een smartfoon voor gekocht. Die ze niet of nauwelijks gebruikt.

Ze leurde met die kabouter, bij Terneuzen FM, Omroep Zeeland, ze zijn op TV geweest (1 kabouter staat bij Omroep Zeeland, ik kan de link niet vinden en ze wil deze niet vrijgeven) en ze hebben in de Telegraaf gestaan met de Kabouter. Zijn zus belde op uit Noordwijk : Broer je staat in de Telegraaf. Heel Terneuzen dacht dat Hij de kabouter was. Dit is niet zo. De kabouter heeft op een dag een rode geruite zakdoek met zijn spullen gepakt, deze aan een wandelstok geknoopt en is vertrokken. Heeft nog een tijdje wat kaarten gestuurd. En helaas zijn FB gesloten. Is inmiddels met de noorderzon vertrokken. Zij heeft 4 kabouters. Waarvan 3 gekregen. Ettelijke keren gezocht en vaak net misgegrepen. Op een haar na voor haar neus weggekaapt. Hele dagen op stap met de camera. Op de sluizen, rond de sluizen, in de lavendelbakken bij het gemeentehuis. Bijna verloren gelopen in de Braakman. Waar kabouter overnachtte en Hij dit keer een seconde te laat was, vroeg in de morgen. Met haar rug naar één gaan staan. Ze droeg gelukkige een lange broek tijdens deze rooftocht op de parking van een advocatenkantoor. Was niet te filmen deze periode in 2013. Op een van de zwaartste tochten zaten ze puzzels op te lossen met zijn drieeen, een deed mee vanuit Abu Dhabi, het was een specialeke. Toen ze de coordinaten van de vindplaats opzochten probeerden, zat hij in de Sahara, Zij in Amsterdam en dien andere in Hulst. Eén kabouter heeft een aantal jaar in de UAE gewoond, maar is terug. Hebben ze tijdens die late evening special nog een deuk in auto gereden ook. En Zij had tot haar enkels in de tengels gestaan. Weten jullie wat tengels zijn ? Is Vlaams, is groen iets, en bijt.
Een vrouw uit Brabant kwam helemaal naar hier gereisd (met openbaar vervoer) en werd ook een specialeke.

Wie zit er met de gebakken kabouters ? Ja ik. Ik moet er een hele zomer op passen. Zorgen dat ze niet weglopen of zich verstoppen. En als puntje bij paaltje komt, staan ze alleen maar onder een tuinbank te grijnzen. Maar ’s nachts is er geen één die zijn handen uit de mouwen steekt en ook maar een beetje onkruid wiedt. Ik doe meer in de tuin dan die 4 dit is zeker. Wordt niet altijd op prijs gesteld, zeker niet als ik de vers ingezaaide bloembedden hark.
Enfin ze hebben minstens 3 nep kabouterjachten voor iemand anders gedaan. Ik vraag me af hoeveel die Kabouter er in scène heeft gezet.
Aldus maakte ik kennis met den Tommy van Gerard. Gerard is Tommy’s reserve baasje. Hij reist samen met een grote kabouter overal heen en is naast een Bekende Persfotograaf een kabouterverzamelaar. Het is zo gegroeid door Kabouter Terneuzen.

Ik heb de Fotograaf in persoon ontmoet. Hij kwam die 2 dienaren van mij halen om kabouters te gaan fotograferen aan de Schelde. Zijn 2 kabouters en de hare mochten mee. Ik had thuiswacht. Maar ik heb nog een lopende challenge voor hem : een superfoto van me maken. Onmogelijk om een topfoto te maken van mij. Zeker niet als hij die enorme lens bij zich heeft. Oef ben ik bang van. Lijkt wel een groot pistool.

Den Tommy is een verhaal apart. Die is dol op fotograferen. Zou selfies maken. Die woont niet bij de fotograaf, maar bij zijn zoon en schoondochter. De Fotograaf is zo nu en dan opas en dan is het altijd groot feest. Ik zie vaak hele mooie foto’s van Tommy voorbij komen. Maak altijd een praatje met hem. Ik ken hem al van toen hij nog een kitten was. Hij is groot en ziet er sterk uit. Hij is een knappe kater. Hij slaapt als ik in de zon en waakt over de vogels.

Den Tommy kater woont in Brabant. Zijn snormachine draait op volle toeren als Hij langs komt. Maar zoals een kat betaamt stopt de snormachine zodra zijn buikje gevuld is en is zijn aanhankelijkheid wordt dan veel minder. Hij slaapt dan graag op de fototas. Deze ruikt zo lekker, naar allerhande vreemde, wilde plaatsen, waar wij alleen maar van dromen.
Soms wil den Tommy een potje boksen. Hij is nog jong en zoeft als een haas van het voor- naar achterraam. Hij begroet de Fotograaf steevast vanop de vensterbank staan als zijn auto stopt en miauwt dan zo van “Daar is die grijze dakduif weer”.

Alle Tommy foto’s van Gerard van Offeren
Kabouter foto’s aan de Schelde Gerard van Offeren
Alle andere zijn van haar =^..^=
of beter van mij 🙂

https://www.facebook.com/rbardouldesender/media_set?set=a.10208631205042335.1073742060.1376336040&type=3

Posted 31 maart 2017 by Muwari in Kattebelletjes zonder n

Da Jules 16 : Kat in nood   Leave a comment

Het is geen note vandaag, maar een fotoalbum. Ze heeft me verteld dat één foto meer dan 1000 woorden zegt. Bij deze dan. Mijn verhaal is kort. maar de foto’s sprekend.

Een tijdje terug toen ze ’s middags om boodschappen gingen hoorde ik een kat klagelijk miauwen, maar omdat de katten populatie hier nogal hoog is, schonk ik er niet veel aandacht aan.
Toen ze terug kwamen, zat ik te spinnen van blijdschap omdat ze terug was. Tot ik aan de overkant boven op de nok van een huis een kitten heel benauwd hoorde klagen. Het kitten bevond zich in een onmogelijke positie en werd aangevallen door een venijnige ekster.
“Zij” rende direct naar de buurvrouw omdat ze dacht dat hun Kiddy was maar die lag binnenshuis te snurken. Het was een gure, koude, winderige dag. Een binnen-op-de-bank-hang-dag voor katten.

Ze zoekt het nummer van de brand-weerkazerne in Terneuzen. Maar dit is niet zomaar te vinden. 112 Bellen is ietwat overdreven. Niet voor een gat te vangen belt ze naar de brandweer van die Kaarsenmakerij (Dow Chemical of zoiets) waar ze werkt en vraagt of ze het nummer van de lokale brandweerkazerne willen geven. Ze kent die mannen goed want het zijn haar buren. Als ze de lichten van de auto laat branden in de winter komen ze haar helpen om te starten. Terneuzen Kazerne gebeld. Nemen niet op. Centrale gebeld in Goes. Kunnen niets voor haar doen : “Mevrouw als de kat er morgen nog zit kunt u terug bellen, meestal komen ze naar beneden als ze honger krijgen”.
Zoals ik reeds zei, het is echt guur buiten en die kat zit daar al ettelijke uren op de nok van het dak, in de wind en de motregen. Zo te zien in doodsangst, haar ogen helemaal opengesperd. Inmiddels staat de hele straat op stelten. Andere buren beginnen massaal het centrale Terneuzen kazerne nummer te bellen en beweren dat de kat er al 1 dag zit. Dat dieren in nood ook rechten hebben.

Politie gebeld. Zelfde verhaal. Gemeente gebeld, allemaal al naar huis.
Uiteindelijk belt de commandant terug en komt ter plekke poolshoogte nemen omdat mijn dienares nogal standvastig is.
“Ze is te klein” zegt mijn dienares, “ze kan geen sprong van 5 meter naar het andere dak nemen, ze kan van het dak doodvallen en is al meerdere keren aangevallen door een ekster. Ze kan hier geen nacht doorbrengen. Morgen ligt ze dood op de stoep”.
“Ziet er inderdaad niet goed uit “zegt de commandant “We kunnen er misschien niet bij en ze kan dan van schrik naar beneden vallen.”
“We zullen klaar staan met dekens om haar op te vangen”.
“Goed” zegt de commandant “ik roep de hoogwerker op”.

De brandweerauto kan nauwelijks de straat in want die staat zoals gewoonlijk vol auto’s. Bij brand zouden ze de auto’s geramd hebben. De mensen komen langs alle kanten aangerend. Het is pure sensatie in het straatje. Een man staat zelfs zijn warme hap op straat op te eten terwijl de kat steeds angstiger gaat kijken. Ik zit voor het raam naar een live thriller te kijken.

De zenuwen gieren door ieders keel vooral bij de buurvrouwen. Bij mij wordt er ook niet beter op. Ik zit te bibberen en krijg hartritme storingen. De mannen bekijken het wat rustiger. De hoogwerker is gestabiliseerd, de wielen worden van de grond getild, de arm stijgt en raakt daarbij de takken van een oude plataan, die een ongevraagde zeer grote snoeibeurt krijgt, de takken vliegen alle kanten op, de arm stijgt hoger en hoger met in de bak 2 dappere brandweermannen gewapend met een kattenmand. Ow ow ow. Komt de eigenares van het huis aanfietsen. Die krijgt een rolberoerte, denkt dat haar huis in brand staat, paniek, paniek. Gerustgesteld door de commandant “nee geen brand, er zit een kat op uw dak”, wacht ze net als de rest, in spanning op het verdere verloop af van de redding.

De kat miauwt opeens niet meer……………….

Zit verstijfd……………………….

Het einde nadert denkt ze……………..

Eerst een ekster en nu een ijzeren, grommende bak………………..

Sprakeloos ziet ze het gevaarte naderen en denkt bij zichtzelf, wat kriegen wudder noe ????

Dat het maar stikt, ik ben weg hier…………….

En floep weg was ze !!

Verbijsterd gaan de brandweermannen kijken of ze tussen de twee huizen in de goot gevallen is maar nee hoor, de kat zit zich uitgebreid te verzorgen op het terras van een van de overburen.

Maar mannen van de brandweer, bedankt, heel veel dank, jullie hebben toch een kat van een dak gehaald !

Mijn dienares is een kattenredster. Beschaamd. Beetje beschaamd nu. Hihi. Blij dat ik dit niet op mijn geweten heb 🙂Maar toch ook zeer opgelucht omdat het poezenbeest niet naar beneden is gestort.

Achteraf hoor ik via ,via dat de commandant met dit voorval nogal gepest is. En als er niet zoveel publiek was geweest, had de brandweer de waterspuit op de kat gericht. Schijnt zeer goed te werken. Zelfs met lage druk.

Ik hoor haar naar beneden komen. Snel posten.

https://www.facebook.com/rbardouldesender/media_set?set=a.10208579766756410.1073742059.1376336040&type=3

Posted 24 maart 2017 by Muwari in Kattebelletjes zonder n

Jules 15 – Zelfs een kat kan zich vergissen   Leave a comment

Soms maak ik dingen mee die met geen pen te beschrijven zijn. Meestal. Want typen gaat beter dan schrijven. Die pennen zijn te dik. Sneeuwbal leert typen. Krijg al veel xxxxxxxxxxxx en vvvvvvvv’s. Maar gaat niet over Sneeuwbal vandaag. Het gaat over een buurtprobleem. Niet met mensen maar met ons. Zucht. Een buurtkat, aartsvijand nr 1 komt me met enige regelmaat uitdagen. Dan wil hij op de vuist. Dan wil hij mijn territorium overnemen. Mooi niet. Echt niet. Ik heb echter een probleem. Hij is ook zwart. Maar hij heeft een pluimstaart en alleen daar kun je ons aan herkennen. Hij is parmantig. Maar er is iets mee. Weet niet wat. Enige maanden geleden was ik heel rustig in huis en hing zowat letterlijk aan haar. Ik wist en rook dat er iets niet pluis was hier. Maar ik was eigenlijk te bang om een grootscheeps onderzoek uit te voeren. Ging ’s avonds braaf met haar slapen en kwam samen met haar naar beneden. Meestal is dat een paar uur eerder. Dan laat Hij er me even uit. Behalve als hij orders krijgt dat ik niet naar buiten mag : te koud, te nat, te winderig. Bijna altijd wat. Is hier binnen ook wel eens wat winderig. Maar daarom mag ik nog niet naar buiten.

Lijkt een lieverdje. Echt niet ben er bang van

Maar goed er klopte iets niet. ’s Morgens waren mijn brokken weg en op mijn placemat hing een luchtje. Niet goed. Hij, de je weet wel, was een nacht ver weg en ik was alleen met haar. Lig te suffen naast haar en hoor wat. WAT ZIE IK ? Neen, kan niet waar zijn. Mijn aartsvijdand zit in huis. Ik zie zijn staart achter de bank verdwijnen. Zij ziet het ook. Ze tilt me met een ruk op, rent met me de trap op, pleurt me op de slaapkamer en trekt de deur hard dicht. Ze is alleen thuis, het is 22.30 en ik val bijna flauw als ik hoor dat ze de voordeur en de gangdeur openzet. Nerveus houdt ze zich schuil in de keuken en doet na 15 minuten weer alles potdicht. Komt naar boven en duikt uitgeput in bed. Man ik ben meer geschrokken dan jij hijgt ze. De volgende morgen lijkt alles in orde maar ik weet wel beter. Een vriendin van haar is hier en ze horen wat boven. Kijken elkaar aan en rennen naar boven. Aartsvijand heeft zich verschanst in haar kleerkast en wil er niet uit. Hij gromt en blaast het ritueel herhaalt zich alle deuren en vooral de voordeur gaat weer open. Aartsvijand zijn dienares (is wel een lieve hoor) is gaan werken en voorlopig niet thuis………

Pff ik blijf beneden dicht bij haar. Ondertussen komt Hij thuis. Ze vertelt hem dat er een ongewenste insluiper binnen zit. Dit weet ik antwoordt hij vrolijk, al een dag of 2. Nu kijken hem 4 ogen hoogstverbaasd aan. ´Nou ja´ zegt hij ´ik dacht wel dat da Jules boven was, maar twijfelde toen hier een zwarte kat rondloop, brokjes at en water dronk´. Nog grotere paniek. Mijn aartsvijand wil niet meer naar zijn eigen huis. Dan maar hopen dat zijn dienares vlug thuis is. Zijn dienares komt eindelijk thuis op de fiets. De mijne rent naar haar toe : “Ben je je kat kwijt ?”. Buurvrouw barst in tranen uit en snikt ja al bijna 3 dagen. Mijn dienares ziet een kopje uit de keukendeur komen die haar in de ogen kijkt, waarop aarstvijand achteruitdeinst en naar binnen rent. Hij is mijn dienares spuugzat. “Ga maar eens in je keuken kijken buufje”. Doet ze en is zo blij dat haar lieveling thuis is. Dierenasiel, Amevi, alles ingelicht, alles afgezocht en geen kater gevonden. “Nee” antwoordt de mijne. “Die zat bij ons en wilde niet meer weg”.

Thuis lief, maar hier niet

Enfin rust is weer gekeerd. Komt dat mormel een paar weken geleden toch weer ruzie zoeken. Ik was zo kwaad, zo kwaad dat we binnen de kortste keren in het gras op leven en dood lagen te vechten. Schreeuwend als speenvarkens. Komt de mijne naar buiten gelopen, gillend dat we moeten ophouden. Echt niet, dit keer is het een serieuze knokpartij. Wat er dan gebeurde is helemaal niet helemaal duidelijk en nog minder te begrijpen, krijgen we alle twee een mep van een bezem. Schrikken ons wild zeg. Aartsvijand kiest het hazepad. Ik vlucht naar binnen. Deuren op slot en direct volledige huidcontrole.

Mijn verhaal is nog niet klaar. Mijn dienares heeft middels de buurvrouw uitgevonden dat mijn aartsvijand een aartsvijandin is. Heeft hier 2 nachten een vrouwtjespoes geslapen en ipv op mijn poten te staan, verkoos ik te vluchten. Niet gelogen, echt waar. Het is geen gemakkelijke tante hoor. De hond is er ook bang van. Snik, ze is een Diva en heet Calogoro. Een meisje heeft hier gelogeerd. Ze schijnt lief te zijn. Maar daar heb ik toch mijn twijfels over. Ze is in ieder geval niet verliefd op me. Dikke puch. Ik ook niet op haar. Ze heeft spatjes. Het is een Gooise Kat met lange nagels. En ze gilt als een keukenmeid als ze vecht. Hm ik hou het op Gerrit. Al zit er een hekje tussen ons………

😦 Das pas pech hebben hé. Wacht al 15 jaar op een poes. Komt er een. Is het een boze……..

Ofschoon nu begin ik te twijfelen hé. Calogoro is hartstikke slim. Heeft geen kattenluik nodig. Ze springt naar binnen via het WC raam. Gaat aan de klink hangen en hup ze is binnen. Ze springt op de stoelen, en springt van de kast tot op de tafel. Ze raust door het huis heen en dan maakt ze zijwaartse sprongen, zo gek om te zien. Ik zei toch dat het een wilde is. Ze loopt met de zoon van de buurvrouw mee naar de winkel en dan wacht ze op hem als een trouwe hond. Gerrit, ouwe jongen van hiernaast, er is nog hoop voor ons. Het is voorjaar. Zullen we samen Calogoro versieren ? Overdag. ’s Avonds mag ik niet naar buiten en zij ook niet. We zijn wel een stuk ouder dan Calogoro. Gerrit, mijn vogels niet opeten he. Al mijn tamme duiven, merels, mussen, vinken en eksters, zijn niet eetbaar. Ik tel met gemak 5 koppels. De dikke houtduif heeft geen verkering meer. Is uit. Hij komt weer in zijn uppie.

Calogoro, ze is zo knap. Zullen we vrede sluiten please ? Dan deel ik mijn tuin met je

Posted 20 maart 2017 by Muwari in Kattebelletjes zonder n

Jules 14 – Verkiezings observatie   Leave a comment

Ik hoor alsmaar over evolutie en verandering. Over normen en waarden. En de laatste tijd heel veel over verkiezingen. 4 Jaar geleden had ik me verkiesbaar gesteld voor de partij voor de dieren. Wat ! Geen kip heeft op me gestemd. Had nochthans veel hoop op stemmen van plofkippen, varkens die nooit buiten komen en koeien die opgehokt zitten. En zelfs hoop op veel mensendienaren. Ik had geen slecht programma al zeg ik het zelf : beloofde belastingsverlaging voor alle niet superinkomens. Deze laatste grootgraaiers moeten veel meer gaan betalen. Dan beseffen ze misschien hoe Jan Modaal door het leven gaat. Verder beloofde ik betaalbare ziektekostenverzekeringen en ging alle ambtenarenfuncties onder de loupe nemen, bureaucratie afschaffen, pensioen veilig stellen vanaf 60. 60 Plussers laten genieten en iedereen die kan werken aan het werk zetten. Grote bonussen afschaffen en verdelen onder het gewone volk. Geen Giro of Tour de France meer in Nederland. Geen subsidies meer voor het organiseren van onnodige grootse dingen, wel organisatoren van kleinschalige lokale evenementen meer vrijheden geven en niet meer boycotten door heffen van Bumarechten en belasting op zuur verdiend sponsorgeld door gulle gevers. Belasting op belasting afschaffen (onze dienaren betalen loonbelasting, belasting en BTW op alles wat ze kopen, waar door de producent al belasting is over betaald en belasting op rente van spaargeld wat ze met moeite en hard werken bij elkaar scharrelen). En uiteraard de belasting op kattenvoer naar 0 reduceren. Banken moeten stoppen met miljarden investeren in het buitenland en back to the roots ons geld beheren ipv over de balk smijten. Ook stoppen met sponsoring van mega-evenementen alleen maar om hun naam te ventileren ! Geen dure folders meer en geen onzinnige brieven. Gooi alles maar op internet scheelt miljoenen. Ja ik kan lezen, typen, ben trouw en slim en zuinig, een Zeeuw hé. Ik geef de pijp aan Maarten wat de komende verkiezing betreft. Het is alleen maar erger geworden. Dat referendum voor de Oekraine was op voorhand al beslist en weggegooid geld. Ik hoor dat koeien voor 1200 Euro zwanger of niet opgekocht worden en geslacht worden. Stuur ze naar Afrika.

Dat was 4 jaar geleden, doen we niet meer

Dat Zij wel op me gestemd had vertelde ze me. Een voorkeurstem. Ze heeft me wat wijs gemaakt want ik stond niet op de lijst. Ik was vergeten om handtekeningen te verzamelen. Ik kan veel maar niet bepakt met een stapel flyers in een paal klimmen, met mijn tanden plakband van een rol halen en met één poot flyers plakken ? Echt niet. En op mijn langste met gestrekte achterpootjes hangen ze op mensenkniehoogte. Die zien dan de flyers niet. Ze lopen allemaal met hun neus in de wolken. Jammer, ik was van plan mijn best te doen voor alle dieren daar ver weg in den Haag. Maar tja ben maar een kat hé. Kom je niet zo maar binnen. Toch hadden ze niet veel overlast van me gehad hoor. Ik had geen grote mond opgezet en verheugde me eerlijk gezegd op veel lekkere hapjes en de dag slapend door brengen op de blauwe pluche stoelen van de tweede kamer. Al lijken ze nogal hard liggen. Zou natuurlijk een kussen meegenomen kunnen hebben. Eerste kamer is veel chiquer. Zacht turkoise zetels. Of had ik moeten opteren als persoonlijke begeleider van de minister president ? Dan had ik een Torentje tot mijn beschikking gehad.

Niet echt happy nee !

Enfin mocht niet zo zijn. Niet verkozen. Dit jaar wil ik niet eens op de lijst. Heb het programma zeer vluchtig gelezen geef ik toe. Maar ging o.a. over chemtrails. Deze illuminatie theorie is echt een te ver van mijn bed show. Geloof er niet in. Geloof wel dat de grote chemiegiganten wat minder rommel in de lucht mogen stoten. Complete niesbuien krijg ik ervan. Soms doe ik de hele nacht geen oog dicht omdat het buiten bijna daglicht is van immens grote kaarsen die de sterren laten vervagen en de hemel oplichten. Niets van aantrekken zegt ze dan. “Ga maar onder tafel liggen daar is het donker zat. Het moet want anders vliegt het zaakje daar in de lucht.” Raar hoor die mensen. En ik heb het meegemaakt hoor. Toen ik hier net woonde zat ik mooi overdag alleen thuis. Waren ze alletwee naar die kaarsenmakerij. Pfffff, was altijd opgelucht dat het 16.45 uur werd. Eindelijk eten. Niet dat ik ’s morgens niets kreeg. Maar 8 uur is lang.

Ze moeten echter niet beweren dat ik niet met de tijd meega. Ik facebook als de beste. Stuur mails uit, soms zijn ze niet helemaal af en druk ik te snel op enter. Vindt ze niet leuk. Tja, dan moet ze gaan uitleggen : “sorry, u zal het niet geloven maar mijn kat heeft voortijdig op enter gedrukt. Dus bij deze de volledige mail.” Dan vlieg ik onder tafel om te tranen van het lachen uit mijn oogjes te vegen. Muts, ze moet haar zaakjes maar opslaan. Ik probeer alle knopjes uit. Ze heeft al gezegd dat ik net een virus bent. Ik lig overal op en ze kan geen kant meer op. Mag ik op de achtergrond ook wat bijleren ?

Ze heeft me onlangs verteld dat er overal ter wereld bibliotheek-katten zijn. Die worden door iedereen geaaid. En lezen ’s nachts boeken. Ik ook maar val snel in slaap. Lijkt me ook een interessant bijbaantje. Maar zou dan naar een Bieb moeten verhuizen met andere dienaressen. Nee ik blijf hier. Er is hier genoeg leesvoer.

Printen dat is leuk. Er bewegen lichtjes in dat machine en dat spuugt papier waar ik mee aan de haal wil gaan. Mag natuurlijk niet. Ik heb geprobeerd om dat zelf te doen als ze er niet is. Maar ik kan met de muis (was het maar een echte !) het knopje niet vinden. Brengt me op een idee. Ik ga een muis vangen en die africhten.

Want ik richt haar ook af. Ik heb een nieuw miauwtje, kort, hoog en benauwd. Het wil zeggen: “Ik wil nu naar buiten”. Soms heb ik geen zin in de kattenbak. Soms ben ik ook verstrooid. Ik weet dat ik er achterwaarts in moet en mijn hoofd buiten moet laten. Soms vergeet ik dit. En dan hangt mijn staart eruit ipv mijn hoofd. Soms ziet ze dit en dan lacht ze me pontificaal uit. Zeg mag ik ook nog wat privacy ? Enfin sinds ik een verstrooide professor ben ligt er een oude krant voor de ingang van de kattenbak. Vind het prima hoor.

Maak me een beetje zorgen over Hilton. Hij is nu al een week weg. Niet netjes dat de reservedienaars, die weten waar hij hoort, hem niet naar huis brengen. Kleine moeite toch !

Onschuldig

Ben weg, hoor de sleutel omdraaien. Post, klaar en onschuldig, zeer onschuldig kijken.

Posted 10 maart 2017 by Muwari in Kattebelletjes zonder n

Tagged with

Jules 13 : mijn vriendje Sneeuwbal   Leave a comment

Er zijn best veel dingen die onze dienaren niet weten. Ze denken dat we maar katten zijn. Ze hebben echt niet in de gaten hoe slim we zijn. We liggen bijna 20 uur per dag te slapen. Maar gedurende de tijd dat we wakker zijn, zijn we superactief. Ik heb nog niet verteld over mijn virtuele vriendje Sneeuwbal. Persoonlijk heb ik hem nog niet ontmoet. Ik reis niet zo graag in dat brommachine : een auto. En ver van huis ben ik verlegen en schuw. Wij, katten blijven het liefst in onze vertrouwde omgeving niet ver van ons eigen huis. Sneeuwbal durft wel uit de Katspolder weg te lopen. Loopt helemaal mee tot aan de Leeuwenlaan. Ben daar nog nooit geweest. Is er vast niet pluis. Wonen grote katten. Toch ken ik Sneeuwbal heel erg goed. We zijn een beetje familie van elkaar. Dat vind ik zeer ingewikkeld. Mijn dienares noemt de kinderen van zijn dienares haar kleinkinderen. Dit klopt niet want klein zijn ze niet. Ze zijn allemaal langer dan zijzelf. Ze noemt de dienares van Sneeuwbal haar schoondochter. Klopt ook niets van, want vuile dochters bestaan niet. Ze heeft het ook over haar clean sister. Zelfs ik weet dat dit geen fatsoenlijk Engels is. Clean brothers bestaan ook niet. Clean mothers ook niet en clean fathers zijn om te gillen.

Sneeuwbal na een dagje buiten spelen

 

Ik kijk vaak naar foto’s van Sneeuwbal. Hij is mijn tegenpool, hij is spierwit en ik pikzwart. We zijn yin en yang. Zijn dienares is hier regelmatig op bezoek. Dan friemel ik in haar tas en snuif Sneeuwbal’s geur op. Ik weet dat hij daarna ook in de tas duikt en mijn geur opsnuffelt. Geur herkenning is heel belangrijk voor ons. Goede en slechte geuren. Ze roddelen vaak over ons. Vind ik leuk want ontdek allemaal nieuwe dingen. Sneeuwbal, typt lastig zeg. Hadden ze hem niet Witje kunnen noemen ? Gaat nooit op de kattenbak. Altijd naar buiten. Hij loopt over de straat en dit vinden ze allemaal eng. Zijn heup is uit de kom geweest, waarschijnlijk door een schop van een gestoorde buurman. Dus hij moet altijd voorzichtig zijn. Toch kan hij veel beter klimmen dan ik. Hij springt boven op een hoge Ikea kast. Enfin klautert meer van vak naar vak en naar beneden komen is altijd met een plof. Hij vindt hoogzitten leuk. Dan heeft hij overzicht.

Hij heeft ook vreemde kattengewoontes. Hij vindt bloemenvaaswater heel lekker en drinkt op de tafel tussen de bloemstengels het water uit de vaas. Hij mag op tafel. Ik niet. Tja ik vind vogelwater buiten ook lekker. Maar vers water vind ik toch lekkerder. Hij likt ook aan de oren van het kleinkind van 177 cm. Dit is in mijn ogen een groot kind. Als ze om boodschappen gaat brengt ze altijd iets lekker voor hem mee. En hij is zeer boos en teleurgesteld als ze dat vergeet. Het is hier ook best karig met lekkere dingen de laatste tijd. Ik zou te dik worden. Nou ja, sneeuwbal is net zo dik. We hebben alletwee het voorjaar in de kop. Ze hebben ons laten helpen en nu willen de poezendames ons niet meer zien. Ach ja, de meeste zijn ook geholpen. We zijn allemaal een beetje bi. Dat zeggen ze toch. Weet niet wat dit betekent. Terneuzen’s wellicht “bie ons tuus”. Bij Sneeuwbal woont een vluchteling. Die heette eerst Theo. Dat vond hij helemaal niet leuk. En kreeg een idenditeitscrisis. Theo is geen kater maar een poes. Ze hadden daar een groot probleem met de naam. Theo werd Thea. Thea is een viespeukje. Doet het overal maar niet in de bak. Mag ook nooit met mijn vriendje naar boven. Dikke pech, maar vrees dat het hier ook niet goed zou komen.

Houdt niet van camera’s

Sneeuwbal was ziek. Spuugen, haar verlies en korstjes op zijn huid. Omdat ik altijd in die tas zit te rommelen kreeg ik hetzelfde. Niet mogelijk zei de dierenarts. Tot hij me zag. Alletwee een infectie, en twee dikke spuiten. Sneeuwbal is best zielig. Moet speciale voeding hebben omdat hij blaasgruis heeft en dat is pijnlijk. Ik heb hem gezegd op Facebook (dat weten ze niet dat we faceboeken op hun account, we verwijderen alle sporen) dat hij moet stoppen met uit de vazen te drinken. Dat de pantoffeldiertjes die erin zwemmen niet gezond zijn voor katten. We zijn toch geen vissen. En dat hij veel water moet drinken zoals ik. Hij vangt ook vogels. Yuck ik kijk er alleen naar. Hij verstopt ze in de kledingkasten. Want ze is niet blij met dode vogels. De mijne ook niet. En het is ons oerinstinct. Van tijd tot tijd vlucht hij de nacht in. Zalig op pad in het duistere gedeelte van de dag. Waar je alles kunt bespieden en veel vriendjes ontmoet. En ik zit hier in de kelderkast aan Gerrit te snuffelen.

Sneeuwbal woont graag in dozen waar hij net niet inpast. Hij snurkt net zo hard als ik. Of ligt in een statische coma tot de stofzuiger aangezet wordt. Tja dan ben ik ook pleiten….. Zoals nu. Snel posten en doen alsof ik slaap. Ik hoor ze binnenkomen. Fotografie : een van de “kleine kinderen”.

Posted 3 maart 2017 by Muwari in Kattebelletjes zonder n

Jules 12 Mijn ander buurvriendje Fredje/Freddie   Leave a comment

Fredje is een geval apart. Fredje was ca 6 weken. Zijn personeel ging op vakantie en hij werd aan de deur gezet met een oudere kat. Die oudere kat, die niet zijn moeder was, redde zich wel. Die ging wel eten bij de Buren. Of vogels vangen. Maar Fredje kon dit nog niet. Mijn dienares moest zich er natuurlijk weer mee bemoeien. Die viste dat klein mormel uit het struikgewas. Er zat nog nauwelijks leven in. Ze gaf het water en was er zo lief tegen dat ik direct stikjaloers was. En maar een beetje zat te blazen en te grommen daar dat dink. Viel niet in goede aarde. Sterker ik kon naar boven verhuizen. En het was midden zomer en overdag. Ik hoorde het allemaal wel. Na een uur met dat ding te kroelen kreeg het verse witte vis. Mijn lievelingskost. Ik zat daar boven dood te gaan van de honger en flauw te vallen van de geur. Niets……. Het ding kreeg eten, een heel klein beetje met nog meer water. Vissoep. Het ding begon weer te leven en begon tot overmaar van ramp klagelijk te miauwen. Mocht uiteindelijk toch weer naar beneden maar echt was geen liefde op het eerste gezicht. Ik was niet op mijn best. De kleine rakker verveelde me mateloos, en als ik hem zag ging ik onder het bed zitten. Ik wenste er geen contact mee en was boos. Moest oplossing komen. Rooie mag gelukkig niet blijven maar kan nooit meer terug naar dat vreselijke personeel. Buurvrouw werd ingeschakeld. Wilde geen kat. Haar man ook niet. Tot ze hem zagen. Toen was het liefde op eerste zicht. Hij mocht daar gaan wonen. In eerste instantie als kat van de dochter. Duurde niet lang. Ik wist het op voorhand. Binnen de kortste keren kon de Golden retriever op de bank gaan liggen want ondertussen had het dink een naam Fredje en spatjeskattenkuren gekregen.

 

Fredje ca 9 maanden

Fredje nam de hondemand in beslag. Fredje slaapt in bed. Net zo een domidant geval als ik. Ze zullen raar opkijken die dames, als het toverdag is en je de kat tot gecastreerde prins kust. Haha.

Dit is allemaal jaren geleden. Fredje heeft enorm op mijn zenuwen gewerkt. Maar nooit terug naar die nare mensen mogen gaan. Wilde ik ook niet. Te gek voor woorden, 6 weken oud. Ik ben gedupmt maar was bijna 3 maanden oud. Die kleine denkt echter soms dat hij hier woont. Ik flikker hem continue de deur uit, maar hij is onverbeterlijk. Onlangs zat hij op zolder onder een kast, maar was vergeten dat zijn poten er nog uitstaken, dus was het een makkie om hem er van onder te trekken. Ze heeft hem in een wasmand gezet en alle vuile was erop geflikkerd wat hij niet leuk vond. Tot overmaat van ramp had ik 1 vlooienbeet en daar super allergisch voor. Voelde me niet lekker.

Ik verdraag je maar ga niet te ver Freddie

Enfin Fredje is ouder en wijzer en weet waar hij woont. Mijn ja, je raadt het al personeel zorgen voor hem als ze er niet zijn. Frappant is wel dat Fred dat weet. Ze laten hem ‘s morgens uit en ‘s avond binnen. Maar als Fred naar huis wil zit hij in mijn voortuin te miauwen. Wordt de deur opengedaan dan vliegt hij als een speer naar zijn voordeur. Dan krijgt hij eten. En ik weet wel dat ze mijn voer meeneemt. Gelukkig niet mijn favoriete 🙂

Zie die blik, het wil spelen. Wil ik niet. Ik ben Julius en slaap op een troon

Mijn bank, mijn tuin, mijn huis en mijn Hortensia’s

Fredje is van 2008 en ik van 2001. Als slimme oude kat, met veel levens-ervaring vind ik dat die twee dames een goede beslissing gemaakt hebben door het bijna dode kitten te stelen van de straat. Ben trots op ze. Maar laat die Fred in zijn eigen huis. Ik ben een beetje introvert. Mensenschuw. En op mijn privacy gesteld , door de trauma’s na mijn geboorte. En zo is het maar net. Ze heeft het gezien en praat over vroeger. Mijn oortjes zijn gespitst. Ze denkt aan Romke als ze Fredje ziet. Over Romke ga ik niet schrijven. Het was mijn enige space vriendje. En woont wellicht in the rainbowbridge 😦 Genoten hebben we van zijn blog. Ik mag zijn dame wel. Ook ik hield heel veel van Romke. En nog……….

Posted 28 februari 2017 by Muwari in Kattebelletjes zonder n